داستان
اميد
چهار شمع بودند كه به آرامي مي سوختند.
سكوت طور بر فضاي اتاق خيمه زده بو كه به وضوح مي شد،
صداي درد دلشان را با يكديگر شنيد.
شمع اول گفت:من « آرامش » هستم. هيچ كس نمي تواند از نور
من محافظت كند،به هر حال فكر كنم بايد بروم،چون هيچ دليلي
براي ماندن وبيش از اين سوختن نمي بينم .
رفته رفته شعله اش كم نور كم نور تر شد تا اينكه به طور كامل از
بين رفت .
شمع دوم گفت : من «ايمان» هستم . گمان نكنم تا مدت زيادي
بمانم ،وقت رفتنمفرا رسيده وهيچ دليل براي بيشتر از اين بودنم
باقي نمانده است. من ديگر براي هيچ كس ارزشي ندارم.
تا صحبت هايش تمام شد،نسيمي به آرامي وزيد و او را هم
خاموش شد.
شمع سوم با غم زيادي شروع به صحبت كرد :من «عشق»هستم .
ديگر قدرتي براي ماندنم ندارم،ديگر كسي به من هم اهميت نمب
دهد و مردم قدر مرا نمي دانند وفراموش كردند كه عشق از همه
كس به آنا نزديك تر است. بيشتر منتظر نماند ودوام نباورد،نورش
كاملا از بين رفت ومانند شمع هاي قبلي خاموش شئ.
ناگهان كودكي وارد اتاق شد وسه شمع اول را خاموش شده ديد.
با گريه واندوه زيادي گفت:اي شمع ها ! اي شمه ها!چرا شعله تان
خاموش شد ونورتان از بين رفت ؟ بايد تا ابد روشن بمانيد وهمه
جا را نوراني كنيد.
شما را به خدا روشن شويد.نرويد.
كودك همچنان به اشك ريختن وگفتگو با شمع هاي خاموش ادامه
مي داد والتماس مي كرد.
در آن هنگام شمع چهارم شروع به حرف زدن كردو گفت:
نترس كوچولوي من،تا وقتي كه من هستم و وجود دارم مي توانم
آن سه شمع را روشن كنم وتا هميشه پر نور نگهشان دارم. زيرا
من «اميد» هستم .
كودك داستان ما با اشتياق وشتاب فراواني شمع چهارم را به دست
گرفت و با شعله اش سه شمع خاموش شده را دوباره روشن كرد.
